شهید محمدصادق خدری، سال ۱۳۴۹ در همدان به دنیا آمد. نوجوانی‌اش در سکوت گذشت؛ چنان بی‌ادعا که بسیاری از خوبی‌هایش را جز خدا کسی ندید. بعد از اتمام کلاس نهم، راهی جبهه شد و در عملیات کربلای چهار، زمستان ۱۳۶۵، همراه برادرش غلامرضا به شهادت رسید. تقدیر او، اما، تنها شهادت نبود؛ پیکرش ده سال در غربت ماند و گمنامی‌اش در خاک‌های جنوب ادامه یافت. آن‌گاه که باقی‌مانده پیکرش به همدان بازگشت و در زادگاهش آرام گرفت، نامش از فهرست مفقودان حذف شد، اما گمنامیِ اخلاقش، همچنان باقی ماند. محمدصادق به قدری بی‌صدا زندگی کرده بود که بسیاری از آنچه در خلوتش می‌گذشت، از چشم دیگران پنهان ماند؛ و شاید خدا نیز او را برای همین خلوت برگزیده بود. پس از گذشت سال‌ها، راز آنچه در جانش ساخته بود، همچنان برای ما ناگشوده مانده.