شهید احمد باباسرکانی، فرزند غلامحسین، سال ۱۳۴۸ در همدان به دنیا آمد؛ هنوز کودکی‌اش تمام نشده بود که پدر را از دست داد و طعم یتیمی را چشید. از بچه‌های داش‌مشتیِ محله بود؛ با مرام، شوخ‌طبع و اهل رفاقت. از همان سال‌های کودکی سر کار می‌رفت تا سهمی در گذران زندگی خانواده داشته باشد. سال ۱۳۶۵، از طریق بسیج محله راهی جبهه جنوب شد؛ جبهه اما چیزی از مرام و شوخی‌هایش کم نکرد و رفقایش تا آخرین روز، همان احمدِ شیرین‌زبان را به یاد دارند. فقط دقایقی مانده به آغاز عملیات کربلای چهار، حالش عوض شد؛ گوشه‌ای نشست و آن‌قدر گریست که هق‌هق‌هایش هنوز در خاطره همرزمانش مانده است. از این و آن حلالیت می‌خواست و اشک می‌ریخت. همان شب، احمد به شهادت رسید؛ اما پیکرش سال‌ها در گمنامی ماند تا سرانجام به همدان بازگشت و مادر، پس از سال‌ها چشم‌انتظاری، فرزندش را در آغوش خاکِ زادگاهش دید.