در میان غوغای جنگ، آن روز که آسمان تل‌آویو بارانی از دود شد، مهمانانی پیدا شدند. پرندگانی با بال‌های تیره، بر فراز شهر چرخیدند.
کسانی که آن سوی مرزها، از "تاریخ" و "نشانه‌های کهن" دم می‌زدند، با دیدن این مهمانان ناخوانده، رنگشان پرید. گویی کلماتی قدیمی در گوششان پیچید که خواب راحتشان را آشفته کرد.
اما اینجا، ما این قصه را طور دیگری می‌بینیم. این پرندگان، نه نشانه شومی... بلکه پیام‌آور روزی هستند که حقایق کهنه، دوباره بر سر کسانی که فراموششان کرده بودند، فرود می‌آید.
اینها نشانه هایی هستند که مژده‌ی نابودی کسانی را می‌دهند که سال‌ها کودک کشتند، خانه‌های مردم را ویران کردند، سرزمین‌ها را غصب نمودند، و با سکوت جامعه جهانی، جنایات خود را تکرار کردند. این پرندگان، قاصدانِ عدالتی هستند که دیگر نمی‌تواند در سکوت باقی بماند؛ عدالتی که از بلندای تاریخ، پژواک یافته و امروز، باز بر سرِ ستمگران فرود می‌آید.
در هفته ای که گذشت مشاهده کردیم که یهود روی پرواز دسته جمعی کلاغ ها بر فراز تلاویو مانور میداد. یهود معتقد است که نشانی شومی است. ولی برای ما شاید هما مژده ابابیل باشد...
برچسبهای مرتبط:
هنوز هیچ گفتگویی شکل نگرفته است.
اولین نفری باشید که دیدگاهش را ثبت میکند.
