📌 زندگینامه شهید حمیدرضا میرزا خانلری:

«حمید در بهار ۱۳۴۵ در یکی ار محلات جنوب غرب تهران، در یک خانواده مذهبی و محروم چشم به این دنیا گشود در پنج سالگی پدر را، و در شانزده سالگی مادر را از دست داد و در سالهای باقیمانده عمر خود نیز، داغ دو خواهر و دو برادر را دید

حمید در مهر ۱۳۶۲ در حالی که ۱۷ سال بیشتر نداشت پس از دوره های آموزشی، از طریق بسیج  مسجد الهادی (ع) و پایگاه مقداد برای نبرد با دشمنان متجاوز و پاسداری از دین و مذهب، به جبهه های جنگ اعزام شد و از آن تاریخ، مرتب در جبهه حضور فعال داشت تا اینکه در تاریخ ۲۷ بهمن ۱۳۶۴ در منطقه عملیاتی فاو بر اثر ترکش خمپاره، از ناحیه دست، و صورت و هر دو چشم مجروح شد که متاسفانه معالجه بر روی یک چشم او موثر نبود و یک چشم خود را از دست داد. با این حال، هر زمان که لازم بود به جبهه می رفت و تا تاریخ ۲۸/۶/۱۳۶۷ مرتب در جبهه حضور فعال داشت.

در سال ۱۳۷۰ با خواهر( شهید عباس دهقان، که ایشان در آزاد سازی خرمشهر به درجه شهادت نائل گشتند) ازدواج کرد و همزمان با تولد فرزندش و حیدرضا،  چشم دیگرش را نیز از دست داد.

حمیدرضا در طول ۳۱ سال زندگی کوتاه خود مدام دچار مصیبت و درد و اندوه بود و در سالهای پایانی عمر خود نیز، گرفتار بیماریهای ناشی از  ترکشهای جنگ بود. با این همه بسیار کم از ناراحتیها و مشکلاتش  شکایت می کرد و حتی حرفی هم نمی زد. خنده های کوتاه او بسیار زیبا بود اگر چه بندرت می خندید و تا زمانی که با وی حرف زده نمی شد او نیز حرفی نمی زد و فقط گاهی از پسر خردسالش می پرسید: وحید – وحید – بابا کجایی؟ چکار می کنی؟ می آیی دست بابا رو بگیری؟ آخه وحید اون موقعه سه سال بیشتر نداشت.

همیشه در همه مسائل، بارها تشکر و عذرخواهی می کرد.

حمید کارمند صداوسیما بود و طبق مقررات، بازنشسته سازمان صداوسیما محسوب می شد وی با اینکه،  جانباز ۷۰درصد بود.

از سر بار دیگران بودن ناراحت بود لذا به مدت یکسال در تلفنخانه شهرداری منطقه ۱۸ مشغول به کار بود.

از آنجا که کار طبخ غذای مراسم سوگواری هیات محل، به عهده او بود و با اینکه این اواخر به علت نابینایی نمی توانست کاری انجام بدهد و همین طورهم دلش راضی نمی شد کاری نکند او به هر شکل ممکن به سر دیگ می رفت و به هر اندازه ای که می توانست کمک می کرد.

سرانجام حمید پس از یک ماه بستری شدن در بیمارستانهای مختلف، در شامگاه ۹/۴/۱۳۷۴ از درد و رنج زندگی در این دنیا آسوده شد.»